Plac przed kościołem
Minoritenplatz: plac przed kościołem
Minoritenplatz w pierwszej dzielnicy Wiednia: jeden z najstarszych placów miasta, jego pałace, archiwum państwowe i pomniki wokół kościoła.
Zarezerwuj miejsce w Minoritenkirche ↗Szybka odpowiedź
Minoritenplatz to jeden z najstarszych placów publicznych w Wiedniu. Leży w pierwszej dzielnicy i zawdzięcza swoją nazwę kościołowi Minoritenkirche, który go dominuje. Otaczają go pałace rodów szlacheckich, pod numerem 1 mieści się Austriackie Archiwum Państwowe, a niewielkie pomniki upamiętniają malarza, kapłana i polityka. Wejście na koncert znajduje się pod arkadami kościoła.
Jeden z najstarszych placów Wiednia
Minoritenplatz opisywany jest jako jeden z najstarszych placów publicznych Wiednia. Leży w Innere Stadt, pierwszej dzielnicy, i zawdzięcza swoją nazwę minoritom — zakonnikom, którzy osiedlili się tu w XIII wieku. Zbudowany przez nich kościół, Minoritenkirche, do dziś dominuje nad placem. Większość odwiedzających przybywa tu dla kościoła lub koncertu, więc plac nie przyciąga większej uwagi, ale przyjście kilka minut przed otwarciem drzwi to przyjemny sposób, by go zobaczyć. To spokojne miejsce w porównaniu z tętniącymi życiem ulicami starego centrum.
Dlaczego stoją tu pałace
Plac leży blisko dworu cesarskiego, a od XVI do XVIII wieku kilka rodzin arystokratycznych wzniósło wokół niego pałace miejskie. Kilka z nich stoi do dziś. Palais Dietrichstein pochodzi z XVII wieku. Palais Liechtenstein zbudowano w 1706 roku, a Palais Starhemberg w latach 1650–1661. Palais Niederösterreich, budynek z XIX wieku, powstał w latach 1839–1848. Efektem jest plac z barokowymi i późniejszymi fasadami naprzeciw średniowiecznego kościoła — nietypowa mieszanka, która tłumaczy charakter tego miejsca.
Archiwum Państwowe
Pod numerem 1 mieści się Austriackie Archiwum Państwowe, Österreichisches Staatsarchiv. Instytucja sięga XV wieku, kiedy to cesarz Maksymilian I założył je jako Archiwum Rodzinne, Dworskie i Państwowe. Widoczny dziś budynek pochodzi dopiero z 1901 roku. Stanowi trafne sąsiedztwo dla kościoła, który jest częścią historii miasta od średniowiecza. Potraktuj go jako część widoku.
Pomniki na placu
Niewielkie pomniki zdobią plac. Jeden upamiętnia malarza Rudolfa von Alta, który namalował Minoritenkirche w 1846 roku. Inny upamiętnia Clemensa Marię Hofbauera, kapłana, który kierował kościołem na początku XIX wieku. Trzeci przypomina polityka Leopolda Figla. Żaden nie jest duży i żaden nie konkuruje z kościołem. Jeśli masz czas, przeczytaj inskrypcje. Mówią, kogo plac postanowił zapamiętać, i łączą otwartą przestrzeń z ludźmi, którzy przez nią przechodzili. Kościół ma własny pomnik poety, któremu poświęcono tu osobny przewodnik.
Czytaj dalej: Mozart, Haydn i Beethoven w Wiedniu
Arkady i wejście
Wejście na koncert znajduje się pod arkadami kościoła. Arkady to rząd ostrołukowych kamiennych łuków wzdłuż budynku, które nocą są podświetlane od wewnątrz ciepłym światłem. Wstęp rozpoczyna się 30 minut przed koncertem, a personel przy drzwiach wskaże Ci miejsca. Nie musisz ustawiać się w kolejce wcześniej. Stanie w arkadach to także dobry sposób, by schronić się przed deszczem lub wiatrem w oczekiwaniu, a także wygodne miejsce na spotkanie z osobą, która przybędzie osobno.
Wieczór wokół kościoła
Plac leży w starym centrum, więc posiłek przed lub po koncercie łatwo zaplanować. Restaurację wybierz, patrząc na godzinę rozpoczęcia na swoim potwierdzeniu, i zostaw sobie margines, ponieważ drzwi otwierają się 30 minut wcześniej, a koncert trwa około 70 minut. Do kościoła nie wolno wnosić jedzenia ani napojów. Po koncercie plac to spokojne miejsce, by zatrzymać się i pozwolić muzyce wybrzmieć, zanim wrócisz. Komunikacja publiczna dobrze obsługuje pierwszą dzielnicę, a planer tras na wybrany dzień podpowie Ci najlepszą drogę.
Najczęściej zadawane pytania
Gdzie znajduje się Minoritenplatz?
W Innere Stadt, pierwszej dzielnicy Wiednia, w starym centrum. Na placu stoi Minoritenkirche.
Co stoi na placu?
Kościół, kilka pałaców, Austriackie Archiwum Państwowe oraz niewielkie pomniki Rudolfa von Alta, Clemensa Marii Hofbauera i Leopolda Figla.
Źródła